|
غروب لحظه ها لحظه هاي با تو بودن چه زود گذشت لحظه هاي با تو ديدن و هيچ نگفتن چه زود گذشت حس عجيبي بود من و تو با هم و در کنار هم ولي جدا از هم چه حقيقتي در پس اين پرده بود که تو از بر ملا کردنش ابا داشتي و من براي جاودانگي اش لحظه شماري تو را چه مى شد اي دقيانوس زمان مرا با خود به کجا بردي؟ صداي طرب وسازو آواز مى آمد اما اما من بي خبر پاک و خالص چون کودک خقته در آغوش مادر تو را نمي ستايم چون ستودني نيستي تو را نفرين نميکنم چون نابودشدني هستي مرا با خود کجا بردي اي يزيد زمان؟ دلم آرام بود و صدايت در گوشم نجوا مي کرد ومن آرام اما چه صدادار! غرور لحظه هايم را شکستي تو را دوست مي دارم هر چند لحظه هاي سکوتم را با نگاهت معنا نکردي برايت دعا مي کنم از درگاه آن ذات يگانه که همه محتاج دعاييم باشد باشد زماني که هر دو در پيشگاه ذات باريتعالي پاسخگوي چرا هاي ديروز و اماهاي فردا باشيم + نوشته شده در شنبه هشتم تیر 1387 19:1 توسط فرزاد ملایی |
به تو عادت کرده بودم + نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 18:57 توسط فرزاد ملایی |
پرستوي عاشق + نوشته شده در شنبه یازدهم خرداد 1387 12:21 توسط فرزاد ملایی |
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 22:57 توسط فرزاد ملایی |
چشما نت ، نگاهت،خنده هايت رفتارت،واژه هايت ديگر مثل گذشته ها نيست ؛ ديگر برايم نيست درد لت عشقي نيست همه مي گفتند هر آن كه از ديده رود از دل برود ولي من هرگز با ور نداشتم چشمي كه مرا ديده وبه دل خود داده هرگز فراموشم كند آه ........ آه من چه ساده با ورت داشتم ؛ چه ساده قصر عظيم آرزو هايم را با خيالت در كمال شكوه ساختم ؛ چه اشتباهي !!!!!!! اي كاش مي دانستي ........ اي كاش مي دانستي كه اين افكار تا چه حد مرا به نيستي و مرگ در وحشتناك ترين وادي بي نشان مي كشاند همه مي گفتند نزديكترين ستاره را هر كسي مي بيند و به آن دل مي بندد در حالي كه دورترين را كسي نمي بيند ولي من هرگز باور نداشتم كه بزرگترين و پر نورترين ستاره ي قلبم هر گز مرا فراموش كند آه................ آه چه خيال باطلي .................. همه مي گفتند هر آنكه از ديده رود از دل برود ولي من باور نداشتم................... + نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 22:45 توسط فرزاد ملایی |
امروز را دوست ندارم اصلا روز را دوست ندارم شب را با همه ي سكوتش با همه ي سياهيش و با همه ي ظلمتش بيشتر دوست دارم ؛ چون هنگامي كه از آن ميگذرم وآرام كوله بار آرزوهايم را در گوشه اي مي گذارم وخود در كنار آنها خسته ونا اميد مي نشينم هر رهگذري كه ار آنجا بگذرد تنها خودم را نظاره مي كند وبه آرزو هايم كاري ندارد اي كاش ميشد هميشه در شب بمانم اي كاش كوله بار آرزو هايم را
هما نجا در كنار قبرستان ساير آرزوهايم دفن مي كردم اكنون زمانش فرا رسيده زمان تلخ خداحافظي ؛ خداحافظي از زندگي از زمان ازدلخوشی ها از آرزوها اگر تو نبودي كوله بار آرزوهايم آن قدر سنگين نمي شد كه براي برداشتنش به تو محتاج باشم ولي … ولي اكنون كه براي به بار نشاندن آرزوهايم به تو احتياج دارم مرا تنها گذاشتي چرا …؟؟؟؟؟؟؟؟؟ يعني بر نمي گردي؟ وحتي نمي خواهي پشت سرت نگاهي بيندازي ؟؟؟؟ پس من نيز راهم را خواهم رفت ديگر به اطلسي ها نگاه نمي كنم ديگر گل هاي ياس عطر آگين را بو نمي كنم ديگر آنها را حتي آب نخواهم داد چون من يك رز سرخ از جنس زندگي و واقعيت دارم و به اميد برگشتنش تا مرگ به آرزو هايم مي نگرم تا او بيايد من ....... به بازگشت او ايمان دارم برگرد اي اميد زندگيم برگرد……. من......... همينجا مي نشينم تا …….. + نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 15:44 توسط فرزاد ملایی |
اي مسافر ! اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببينمت . گذرگاهت را چراغان کنم . که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ... واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را . آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ... آرام تر بگذر ... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را که مي بيني ! آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ... تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ... دست خدا به همراهت ... نمي داني… که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟ + نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 15:22 توسط فرزاد ملایی |
چقدر سخته تو چشماي کسي که قلبتو بهش دادي و به جاش يه زخم هميشگي به دلت داده زل بزني و به جاي اينکه لبريز از نفرت بشي حس کني هنوزم ديوونشي و دوستش داري که دلت بخواد سرتو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه ي وجودت له شده که تو خيالاتت ساعت ها باهاش حرف بزني ولي وقتي ديديش هيچي جز سلام نتوني بگي که وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه تو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي چقدر سخته گل باغ آرزوهات رو تو باغ يكي ديگه ببيني وهزار بار تو خودت بشكني و اون وقت آروم زير لب بگي : (( گل من باغچه نو مبارك )) + نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387 19:44 توسط فرزاد ملایی |
یک سوال فوق العاده مهم: وقتی عشقت ازت ناراحت میشه بهترین راه برای اینکه ناراحتی رو از دلش در بیاری چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟ + نوشته شده در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 13:6 توسط فرزاد ملایی |
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 20:51 توسط فرزاد ملایی |
|
